Formuła teledysku jest bajecznie pojemna. Zwykle jest to kilkuminutowy film ilustrowany muzyką, niemniej jednak nawet czas trwania nie jest jego cechą definiującą; do dziś pamiętamy przykładowo złożony klip do piosenki “Thriller”. Ograniczenia nie obowiązują także na innych obszarach: znane są przykłady teledysków koncertowych, w których oglądamy fragment występu wykonawcy; równie częste są jednak takie, w których wykonawca się nie pojawia. teledyski POP mogą opowiadać niełatwe historie, lub zwyczajnie czarować zdjęciami bliskimi abstrakcji. Również rozwiązania warsztatowe są zróżnicowane – teledysk korzysta nawet z form eksperymentalnych.
Uwikłanie teledysku w rynek muzyczny paradoksalnie bowiem nie oznacza konieczności rezygnacji z tego, co oryginalne i niepowtarzalne. Popularne kino wytworzyło szereg estetycznych rozwiązań, które rzadko ulegają złamaniu. Teledysk jednak wydaje się obszarem artystycznej wolności. Jego twórcy niekiedy czerpią garściami z tradycji awangardowego kina. I, co ciekawe, stosowane w teledyskach rozwiązania rodem z filmów Brakhage’a przyciągają uwagę milionów telewidzów, podczas gdy o filmach najwybitniejszego eksperymentatora amerykańskiego kina nikt już dziś nie pamięta.

Teledysk powinno się do gruntu “komercyjnej awangardy” – jego forma otwarta jest na eksperymenty i innowacje, funkcja zaś sprowadza go do roli bliskiej reklamie. Zauważyli to już krytycy piszący o telewizji i jej gatunkach. Ann Kaplan, autorka klasycznej książki “Rocking Around the Clock” (1987), uzasadnia to faktem, że teledysk jest najlepszym ucieleśnieniem idei utworu postmodernistycznego. I nie metodę nie przyznać jej odrobiny racji. Przynależność teledysku do obszaru postmodernizmu wynika już stąd, że jego warstwa wizualna podlega dyktatowi muzyki. Teledysk jest więc z definicji formą pasożytniczą. Poza tym, strategie w nim stosowane pozwalają mówić o pasożytnictwie wielopoziomowym. Muzyczne klipy są nie tylko “adaptacjami” utworów muzycznych, częściej odnoszą się do innych inspiracji. Wspomniany “Thriller” Michaela Jacksona był próbą zastosowania konwencji gatunkowej, są też teledyski odwołujące się do konkretnego filmu, w ogromnej liczbie przypadków wtedy, gdy piosenka pochodzi z jego ścieżki dźwiękowej.