W latach 90 XIX wieku Stanisława Witkiewicza wprowadził nowy styl architektoniczny zwany zakopiańskim czy witkiewiczowskim. Styl miał stać się podstawą dla nowoczesnej polskiej architektury narodowej wykorzystującym sztukę Podhala. Za początek stylu zakopiańskiego uznać można wydanie książki przez W. Matlakowskiego opisującej tradycyjne budownictwo podhalańskie. Również swój wpływ na rozwój stylu witkiewiczowskiego miało samo Zakopane postrzegane jako kurort wypoczynkowy.

Przy tworzeniu nowego stylu Witkiewicz wzorował się na tradycyjnym budownictwie górali podhalańskich który to wzbogacił elementami secesji. Dwuizbową chatę rozbudowano do pokaźnych rozmiarów willi. Charakterystyczne były spadziste dachy oraz piętro ustawione prostopadle do parteru. Domy o drewnianych ścianach stawiano na wysokich podmurówkach. Dla ozdabiania chat wykorzystywano typowo podhalańskie elementy, w tym pazdury, słoneczka i rzeźby o motywach roślinnych. Na południowej ścianie znajdował się zwyczajowo ganek, natomiast w środku na poddaszu znajdowały się małe pokoiki zwane wyględami.

Styl witkiewiczowski został błędnie uznany za styl typowo Polski. Istniało w tamtym czasie przekonanie, że budowa tego typu domów jest obowiązkiem patriotycznym. Intensywnie budowano domy w stylu zakopiańskim. Nie tylko Zakopane ale inne miejscowości miały budynki utrzymane w tym stylu. Obecnie jest on widoczny jedynie w budowie pensjonatów.