Dagerotyp okazał się popularny jako odpowiedź na zapotrzebowanie na portrety powstałe wśród klasy średniej w czasie rewolucji przemysłowej. To zapotrzebowanie, niemożliwe do zaspokojenia przez malarstwo olejne w sensie kosztów i wielkości “produkcji”, przyczyniło się do gwałtownego przyspieszenia rozwoju fotografii. Dla przykładu, w roku 1851 ceny u dagerotypisty Augustusa Washingtona wahały się między 50 centami a 10 dolarami. Jednakże dagerotypy były delikatne i trudne do skopiowania. Fotografowie zachęcali chemików do udoskonalenia procesu wytwarzania wielu kopii taniej, co ostatecznie doprowadziło na powrót do procesu Talbota.

Ostatecznie, nowoczesny proces fotograficzny wziął się z serii ulepszeń i poprawek dokonanych w ciągu pierwszych 20 lat. W 1884 roku George Eastman z Rochester w stanie New York opracowany suchy żel na papierze, czyli film, w celu zastąpienia płytki fotograficznej, tak aby fotograf nie musiał już nosić ze sobą pudełek z płytkami i toksycznymi chemikaliami. W lipcu 1888 na rynku pojawił się aparat Eastman Kodak pod hasłem Ty naciskasz guzik, my robimy resztę. Teraz każdy mógł zrobić fotografię i pozostawić złożone elementy procesu innym, a fotografia stały się dostępne dla masowego odbiorcy w 1901 roku wraz z wprowadzeniem Kodak Brownie.

W XX wieku nastąpił szybki rozwój fotografii jako usługi komercyjnej. Zaopatrzenie użytkowników w sprzęt fotograficzny stanowiło tylko około 20 procent dochodów branży. Dla współczesnych fotografów entuzjastów (jak na przykład fotografa Warszawa) wykorzystujących film czarno-biały, niewiele zmieniło się od czasu wprowadzenia w 1925 roku aparatu Leica na film 35 mm.